Hukuka Uygunluk Nedenleri (TCK 24-26)

Hukuka uygunluk nedenleri, bir fiil suçun kanuni tanımına uysa dahi onu baştan itibaren hukuka uygun kılan ve failin cezalandırılmasını engelleyen hâllerdir; Türk Ceza Kanunu bu nedenleri kanunun hükmünü yerine getirme (TCK 24/1), amirin emri (TCK 24/2), meşru savunma ve zorunluluk hali (TCK 25), hakkın kullanılması (TCK 26/1) ve ilgilinin rızası (TCK 26/2) başlıkları altında dört ayrı kategoride düzenlemiştir.

Bir fiilin suç oluşturması için hukuka aykırı olması gerekir; hukuka uygunluk nedeni bulunan hâllerde fiil, hukuk düzeni tarafından baştan itibaren hukuka uygun kabul edilir ve ortada bir suç kalmaz. Bunun en önemli sonucu, faile ceza verilmemesi ve kural olarak tazminat sorumluluğunun da doğmamasıdır. Türk Ceza Kanunu‘nda düzenlenen hukuka uygunluk nedenleri; meşru savunma (TCK 25/1), kanunun hükmünü yerine getirme (TCK 24/1), amirin emri (TCK 24/2), hakkın kullanılması (TCK 26/1) ve ilgilinin rızasıdır (TCK 26/2). Meşru savunma ve zorunluluk hali ayrı bir rehberde ele alındığından, bu yazıda diğer dört neden — kanunun hükmü, amirin emri, hakkın kullanılması ve ilgilinin rızası — ile bunların ortak sınırları incelenmektedir. Konu, Türk Ceza Kanunu’nun Genel Hükümler kısmı içinde ceza sorumluluğunu kaldıran veya azaltan nedenler başlığı altında yer alır.

Hukuka uygunluk nedenlerinin öğretide kusurluluğu etkileyen nedenlerden (haksız tahrik, cebir-şiddet-tehdit, zorunluluk hali gibi) ayrılan temel özelliği, hukuka uygunluk hâlinde fiilin hiç hukuka aykırı olmaması; kusurluluğu etkileyen hâllerde ise fiil hukuka aykırı kalmakla birlikte failin kusurunun bulunmaması ya da azalmasıdır. Bu ayrımın pratik sonucu üçtür: hukuka uygun bir fiile karşı meşru savunma yapılamaz, hukuka uygunluk nedeninden herkes (fiile iştirak edenler dâhil) yararlanır ve kural olarak hukuki/tazminat sorumluluğu da doğmaz; oysa yalnızca kusuru kaldıran bir hâlde ceza verilmese dahi hukuka aykırılık devam ettiğinden tazminat talebi gündeme gelebilir.

Kanunun Hükmünü Yerine Getirme (TCK 24/1)

TCK 24/1’e göre kanunun hükmünü yerine getiren kimseye ceza verilmez. Bir kişi, kanundan doğan bir yetkiyi veya görevi kullanırken bir başkasının hakkına müdahale etmiş olsa dahi, bu fiil hukuka uygundur. Örneğin bir kolluk görevlisinin, kanunda öngörülen koşullar gerçekleştiğinde bir kişiyi yakalaması, kişi hürriyetini kısıtlayan bir fiil olsa da suç oluşturmaz; çünkü kanunun kendisine tanıdığı yetkiyi kullanmaktadır.

Bu hukuka uygunluk nedeninin geçerli olabilmesi için müdahalenin gerçekten kanuni bir dayanağının bulunması ve kanunda öngörülen sınırlar içinde kalması gerekir. Kanuni yetkinin sınırının aşılması hâlinde fiil artık hukuka uygun sayılmaz.

Yargıtay 3. Ceza Dairesi, 2015/26631 E. – 2016/6314 K. sayılı ve 10.03.2016 tarihli kararında, adli bir olaya müdahale eden jandarma görevlisinin, dur ihtarına uymayıp elini beline götüren şüpheliyi silahla yaralayarak etkisiz hâle getirmesini TCK 24/1 kapsamında değerlendirmiş ve “…saldırının etkisiz hale getirilmesi yasal güç kullanma koşullarında gerçekleştirildiğinin anlaşılmasına göre TCK’nin 24. Maddesinde belirtilen hukuka uygunluk nedeniyle sanık hakkında CMK’nin 223/2-d maddesi gereğince doğrudan beraati yerine yazılı şekilde hüküm kurulması…” gerekçesiyle, ilk derece mahkemesinin “ceza verilmesine yer olmadığına” dair kararını doğrudan beraate çevirerek düzeltmiştir.

Bu karar, kolluğun yasal yetki sınırları içindeki zor kullanmasının doğrudan bir hukuka uygunluk sebebi olduğunu ve bu hâlde “ceza verilmesine yer olmadığına” değil, doğrudan beraat kararı verilmesi gerektiğini netleştirmesi bakımından önemlidir; zira hukuka uygun bir fiil hiçbir surette suç teşkil etmez.

Kanunun hükmünü yerine getirme hâli ile disiplin hukuku kapsamındaki yaptırımlar birbirine karıştırılmamalıdır. Bir kamu görevlisinin görevini hiç ya da gereği gibi yerine getirmemesi disiplin soruşturmasına konu olabilir, ancak bu durum TCK 24/1 anlamında bir hukuka uygunluk nedeni değildir; TCK 24/1 yalnızca kanunun bizzat izin verdiği bir müdahalenin başka bir suç tipine girmesini engeller, görev ihmalini cezasız bırakmaz.

Amirin Emrini Yerine Getirme (TCK 24/2)

TCK 24/2’ye göre; yetkili bir merciden verilip yerine getirilmesi görev gereği zorunlu olan bir emri uygulayan kişi sorumlu olmaz. Kamu hizmetinin düzenli yürümesi, astın yetkili amirden aldığı bağlayıcı emirleri yerine getirmesini gerektirir. Bu nedenle kural olarak, hukuka uygun ve bağlayıcı bir emri uygulayan astın ceza sorumluluğu doğmaz; sorumluluk emri verene aittir.

Ancak bu kuralın çok önemli bir istisnası vardır: konusu suç teşkil eden emir hiçbir surette yerine getirilemez. Böyle bir emri uygulayan ast ile emri veren amir birlikte sorumlu olur. Örneğin bir amirin, bir kişiye işkence yapılması yönündeki emri açıkça suç oluşturduğundan, bu emri yerine getiren görevli de sorumluluktan kurtulamaz. Yalnızca emrin hukuka uygunluğunun denetlenmesinin kanun tarafından engellendiği istisnai hâllerde sorumluluk emri verene ait olur.

Öğretide bu hukuka uygunluk nedeni “gerçek” ve “görünüşte” (yetkisiz) emir ayrımı üzerinden de incelenir: emrin biçimsel şartları (yetkili merciden gelmesi, konusunun görev gereği zorunlu olması) ile emrin içeriğinin hukuka uygunluğu ayrı denetlenir. Emir görünüşte hukuka uygun olsa da içeriği açıkça hukuka aykırıysa (konusu suç teşkil ediyorsa) TCK 24/2’nin koruması devreye girmez; astın burada aranan yükümlülüğü, emrin açıkça hukuka aykırı olup olmadığını denetlemektir — emrin yerindeliğini veya hizmet gerekliliğini tartışma yükümlülüğü değildir. Silahlı kuvvetler ve kolluk teşkilatı gibi hiyerarşik yapılarda bu ayrımın önemi, alt rütbedeki görevlinin “âmirin emriydi” savunmasının ancak emrin biçimsel olarak bağlayıcı ve içerik olarak hukuka uygun olması hâlinde kabul edilebilmesinden kaynaklanır.

Bir emrin uygulanmaması ile emrin uygulanması ayrı hukuki rejimlere tabidir: hukuka aykırı ve konusu suç teşkil eden bir emri yerine getirmeyen memur, bu nedenle ceza sorumluluğuna maruz kalmaz; ancak amirine karşı emre itaatsizlik gerekçesiyle disiplin soruşturmasına konu olabilir. Disiplin hukuku ile ceza hukuku birbirinden bağımsız rejimlerdir: bir davranış disiplin cezası gerektirse de TCK 24/2 anlamında suç teşkil etmeyebilir, tersine disiplin yönünden sorunsuz görünen bir emrin yerine getirilmesi de -konusu suç oluşturuyorsa- ceza sorumluluğunu ortadan kaldırmaz.

Hakkın Kullanılması (TCK 26/1)

TCK 26/1’e göre hakkını kullanan kimseye ceza verilmez. Hukuk düzeninin tanıdığı bir hakkın, sınırları içinde kullanılması hukuka uygundur. Bu hakkın kaynağı bir kanun, meslek kuralları ya da genel hukuk ilkeleri olabilir. Klasik örnekler arasında bir avukatın müvekkilini savunurken dava dilekçesinde karşı tarafa ilişkin iddialarda bulunması, bir gazetecinin haber verme ve eleştiri hakkını kullanması ya da bir doktorun tıbbi müdahalede bulunması sayılabilir.

Hakkın kullanılmasının hukuka uygunluk sağlaması için hakkın gerçekten var olması, kullanımın hakkın amacına ve sınırlarına uygun olması gerekir. Hakkın kötüye kullanılması veya sınırlarının aşılması hâlinde fiil hukuka aykırı hâle gelir; örneğin haber verme sınırını aşan ve kişiyi küçük düşürmeyi amaçlayan ifadeler hakaret suçu oluşturabilir. Uygulamada bu değerlendirme “sosyal hayatın normal ve olağan koşulları” ölçütüyle de yapılır: toplumsal yaşamda genel kabul gören, herkesçe beklenen ölçülü davranışlar (örneğin bir spor müsabakasında seyircinin normal tezahüratı, bir alışverişte pazarlık amaçlı ısrarcı konuşma) hakkın kullanılması kapsamında değerlendirilirken, bu ölçütü aşan davranışlar ayrı bir hukuka uygunluk denetimine tabi tutulur.

İlgilinin Rızası (TCK 26/2)

TCK 26/2’ye göre; kişinin üzerinde mutlak surette tasarruf edebileceği bir hakkına ilişkin olmak üzere, açıkladığı rızası çerçevesinde işlenen fiilden dolayı kimseye ceza verilmez. Kişi, kendi tasarrufunda olan bir hak bakımından rıza gösterdiğinde, bu rıza fiili hukuka uygun kılar. Örneğin bir kişinin malını bir başkasına vermeye rıza göstermesi hâlinde hırsızlık ya da mala zarar verme suçu oluşmaz.

Yargıtay 13. Ceza Dairesi, 2014/16390 E. – 2015/3661 K. sayılı ve 05.03.2015 tarihli kararında, müştekinin duruşmada “…bahçede bulunan ağaçlarımdaki meyvelerden komşularımın faydalanmalarına müsaade etmiştim…” şeklindeki beyanı üzerine, bahçesindeki kiraz ağacından meyve yiyen çocuğun eyleminde konut dokunulmazlığını ihlal suçu bakımından TCK 26/2’deki ilgilinin rızası hukuka uygunluk nedeninin gerçekleştiğini kabul etmiş ve mahkûmiyet hükmünü bozmuştur; aynı olayda hırsızlık suçu yönünden de kirazların değerinin azlığı nedeniyle TCK’nın 145. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiğine hükmetmiştir.

Rızanın hukuka uygunluk sağlayabilmesi için birkaç koşul aranır: rızayı açıklayan kişinin bu konuda ehil olması, rızanın özgür iradeyle ve fiilden önce ya da fiil sırasında açıklanmış olması ve en önemlisi, rızanın kişinin üzerinde mutlak surette tasarruf edebileceği bir hakka ilişkin olması gerekir. Yaşam hakkı bu kapsamda değildir; bu nedenle bir kişinin öldürülmeye rıza göstermesi fiili hukuka uygun kılmaz. Benzer şekilde vücut bütünlüğü üzerinde de rıza ancak sınırlı ölçüde sonuç doğurur.

Rızanın ehliyet koşulu, akıl hastalığı veya akıl zayıflığı nedeniyle açıklama ehliyetinden yoksun kişiler bakımından özellikle önem taşır. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2020/340 E., 2023/194 K. sayılı ve 29.03.2023 tarihli kararında, akıl ve ruh hastalıkları ile akıl zayıflığı nedeniyle akla uygun biçimde davranma yeteneğinden yoksun olan 18 yaşından büyük bir kişinin cinsel dokunulmazlığı ile ilgili açıkladığı rızanın geçerli olmadığı, dolayısıyla bu rızanın hukuka uygunluk nedeni oluşturmadığı vurgulanmıştır.

Kararda, zekâ geriliği bulunan mağdurenin fiile gösterdiği rızanın hukuken sonuç doğurmayacağı, çünkü rızanın geçerliliğinin rıza açıklayanın bu konuda gerçek bir irade oluşturabilme ehliyetine bağlı olduğu belirtilmiştir. Aynı ilke, yaş küçüklüğü bakımından da geçerlidir: Kanun koyucu, cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda belirli bir yaşın altındaki çocuğun rızasını kanunen geçersiz saymış, bu yaş sınırının altında kalan çocuğa karşı gerçekleştirilen cinsel davranışları rızaya bakılmaksızın suç olarak düzenlemiştir; dolayısıyla küçüğün “isteyerek” davrandığı iddiası TCK 26/2 anlamında bir hukuka uygunluk nedeni oluşturmaz.

İlgilinin Rızasında Özel Durumlar: Spor, Tıbbi Müdahale ve Vücut Üzerindeki Diğer İşlemler

İlgilinin rızası, uygulamada en çok spor faaliyetleri ve tıbbi müdahaleler bakımından tartışılır. Boks, güreş, futbol gibi temas içeren sporlarda sporcular, oyunun kurallarına uygun biçimde gerçekleşen ve öngörülebilir nitelikteki yaralanmalara zımnen rıza göstermiş sayılır. Bu nedenle kurallara uygun bir mücadele sırasında meydana gelen yaralanmalar kural olarak suç oluşturmaz. Ancak oyun kurallarının ağır biçimde ihlal edilmesiyle, örneğin oyun durduktan sonra kasten bir rakibe vurulmasıyla ortaya çıkan yaralanmalar rıza kapsamı dışındadır ve kasten yaralama suçunu oluşturabilir.

Tıbbi müdahaleler bakımından da hastanın aydınlatılmış rızası, hekimin fiilini hukuka uygun kılan temel unsurlardan biridir. Hastanın, yapılacak müdahalenin niteliği, riskleri ve sonuçları hakkında bilgilendirildikten sonra verdiği rıza; tıp biliminin gereklerine uygun olarak gerçekleştirilen müdahaleyi hukuka uygun hâle getirir. Rıza alınmadan yapılan ya da tıbbi gereklere aykırı müdahaleler ise ceza ve hukuki sorumluluk doğurabilir.

Rızanın gündeme geldiği daha az bilinen alanlar da vardır. Dövme, piercing gibi estetik amaçlı vücut müdahaleleri, kişinin vücut bütünlüğü üzerindeki sınırlı tasarruf yetkisi çerçevesinde ve tıbbi endikasyon aranmaksızın rıza ile hukuka uygun hâle gelir; ancak müdahalenin ağır ve kalıcı sakatlığa yol açması veya hijyen kurallarına aykırı şekilde yapılması hâlinde rıza koruyucu etkisini kaybedebilir. Bilişim güvenliği alanında yürütülen sızma testleri (pentest) de rızanın uygulama alanına giren güncel bir örnektir: sistem sahibinin yazılı ve kapsamı belirli izniyle gerçekleştirilen sızma testleri, bilişim sistemine hukuka aykırı girişi düzenleyen suç tipleri bakımından ilgilinin rızası nedeniyle hukuka uygun kabul edilirken, izin kapsamını (verilen yetki, hedef sistem veya süre) aşan işlemler bu korumadan yararlanamaz.

Görüldüğü gibi rıza, her durumda değil, ancak belirli sınırlar içinde ve kişinin tasarruf edebileceği haklar bakımından hukuka uygunluk sağlar.

Hakkın Kullanılmasında Sınır: Terbiye ve Eleştiri Hakkı

Hakkın kullanılması hukuka uygunluk nedeninin sınırları, uygulamada özellikle iki alanda tartışılır: terbiye (eğitim) hakkı ve eleştiri (basın) hakkı. Geçmişte ana-babanın çocuğu üzerindeki terbiye hakkı geniş yorumlanmışsa da, günümüzde çocuğa yönelik fiziksel şiddet hiçbir şekilde hukuka uygunluk nedeni sayılmaz; bu tür davranışlar kasten yaralama başta olmak üzere çeşitli suçları oluşturabilir. Terbiye hakkı, ancak şiddet içermeyen, çocuğun yararına yönelik makul yönlendirmeleri kapsar.

Eleştiri ve basın özgürlüğü bakımından ise sınır, ifadenin haber verme ve değer yargısı ortaya koyma amacını aşarak kişiyi küçük düşürmeye yönelmesidir. Kamuoyunu ilgilendiren bir konuda, gerçeklik ve güncellik ölçütlerine uygun, ölçülü ifadeler hakkın kullanılması kapsamında kalır ve hakaret suçu oluşturmaz. Buna karşılık, salt aşağılama amacı taşıyan, konuyla bağı olmayan sövme niteliğindeki ifadeler hakkın kullanılması sınırını aşar ve hukuka aykırı hâle gelir. Bu ölçütlerin somut olayda doğru değerlendirilmesi, çoğu zaman fiilin suç oluşturup oluşturmadığını belirler; Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de ifade özgürlüğü ile kişilik haklarının korunması arasındaki bu dengeyi, kamuoyunu ilgilendirme, üslup ve gerçeklik kriterleri üzerinden değerlendirmektedir.

Hukuka Uygunluk Nedenlerinde Ortak Özellikler ve Sınırın Aşılması

Hukuka uygunluk nedenlerinin ortak özellikleri şunlardır:

1. Fiili baştan itibaren hukuka uygun kılarlar; ortada suç kalmaz.
2. Herkes için geçerlidirler, dolayısıyla fiile iştirak edenler de yararlanır.
3. Kural olarak tazminat sorumluluğu doğurmazlar.
4. Hukuka uygun bir fiile karşı meşru savunma yapılamaz.

Bununla birlikte, hukuka uygunluk nedeninin sınırının aşılması mümkündür. Türk Ceza Kanunu’nun 27. maddesine göre, ceza sorumluluğunu kaldıran nedenlerde sınırın kast olmaksızın (taksirle) aşılması hâlinde, fiil taksirli hâliyle de cezalandırılıyorsa faile taksirli suçun cezası indirilerek verilir. Sınırın kasten aşılması hâlinde ise hukuka uygunluk nedeninin varlığı önemini yitirir ve fail kasten işlediği suçtan tam olarak sorumlu tutulur.

Kolluk görevlilerinin zor ve silah kullanma yetkisi, sınırın taksirle aşılmasının somut biçimde tartışıldığı en tipik alandır. 2559 sayılı Polis Vazife ve Salâhiyet Kanunu’nun 16. maddesine göre polis, direnişi kırmak amacıyla kademeli olarak artan biçimde bedenî kuvvet, maddî güç ve kanuni şartların gerçekleşmesi hâlinde silah kullanabilir; ancak bu yetki dahi “kademeli, ölçülülük ilkesine uygun ve son çare” olma zorunluluğuna tabidir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2021/388 E., 2024/4 K. sayılı ve 17.01.2024 tarihli kararına konu olayda, toplumsal olaylara müdahale eden bir polis memuru, kendisine doğru taş atan ve kaçmakta olan bir gruba yönelik havaya yaptığı uyarı atışları sırasında elini dik tutamayarak grubun kaçış istikametine doğru ateş etmiş ve mermilerden biri bir kişinin ölümüne yol açmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu, sanığın öldürme ya da yaralama kastıyla hareket ettiğine dair somut bir delil bulunmadığını, ancak 17 yıllık ve silah kullanma konusunda eğitimli bir polis memuru olarak sanığın, ceza sorumluluğunu kaldıran nedenlerde (TCK 24’teki kanunun hükmünü yerine getirme yetkisinin) sınırını kast olmaksızın aştığını ve bilinçli taksirle ölüm neticesine yol açtığını kabul ederek, hükmün “bilinçli taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi” isabetsizliğinden bozulmasına karar vermiştir.

Bu karar, kanunun hükmünü yerine getirme yetkisiyle donatılmış kamu görevlilerinin bu yetkiyi taksirle aştığı hâllerde doğrudan beraat değil, TCK 27/1 uyarınca indirimli taksirli suç sorumluluğunun gündeme geleceğini somut biçimde ortaya koymaktadır. Bu değerlendirmelerin isabetli yapılabilmesi için sürecin ceza hukuku genel hükümler konusunda deneyimli İstanbul ceza davası avukatı ile yürütülmesi önerilir.

Hukuka Uygunluk Nedeninde Hata (Putatif Hâller)

Bazı hâllerde fail, gerçekte var olmayan bir hukuka uygunluk nedeninin var olduğunu sanarak hareket eder. Öğretide “putatif” (varsayımsal) hâller olarak adlandırılan bu durumlar, Türk Ceza Kanunu’nun 30. maddesindeki hata hükümleri çerçevesinde değerlendirilir. TCK 30. maddeye göre hatanın dört farklı görünümü vardır:

1. Fiilin icrası sırasında suçun kanuni tanımındaki maddi unsurları bilmeyen bir kimse kasten hareket etmiş sayılmaz; bu hata dolayısıyla taksirli sorumluluk hâli saklıdır (TCK 30/1).
2. Bir suçun daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli hâllerinin gerçekleştiği hususunda hataya düşen kişi bu hatasından yararlanır (TCK 30/2).
3. Ceza sorumluluğunu kaldıran veya azaltan nedenlere ait koşulların gerçekleştiği hususunda kaçınılmaz bir hataya düşen kişi bu hatasından yararlanır (TCK 30/3).
4. İşlediği fiilin haksızlık oluşturduğu hususunda kaçınılmaz bir hataya düşen kişi cezalandırılmaz (TCK 30/4).

Hukuka uygunluk nedenlerinin maddi şartlarında düşülen hata, TCK 30/3 kapsamında değerlendirilir. Örneğin bir kişinin, kendisine yönelik gerçek bir saldırı bulunmadığı hâlde saldırıya uğradığını sanarak karşı tarafa zarar vermesi, meşru savunmanın maddi şartlarında hataya düşme hâlidir; benzer şekilde kanun hükmünü yerine getirdiğini ya da ilgilinin geçerli bir rızasının bulunduğunu sanarak hareket eden kişi de bu madde kapsamında değerlendirilir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2020/340 E., 2023/194 K. sayılı ve 29.03.2023 tarihli kararında, mağdurenin zekâ geriliği nedeniyle rızasının hukuken geçersiz olmasına rağmen, sanığın mağdurenin bu ehliyetsizliğini bilip bilmediğinin ve bu konuda kaçınılmaz bir hataya düşüp düşmediğinin araştırılması gerektiği vurgulanmış; sanığın, mağdurenin rızasının geçerli olduğu ve eyleminin hukuka uygunluk kapsamında kaldığı inancıyla hareket ettiği ve ceza sorumluluğunu kaldıran nedenlere ait koşulların gerçekleştiği hususunda kaçınılmaz bir hataya düştüğü kabul edilerek mahkûmiyet hükmü bozulmuştur.

Hatanın kaçınılmaz olup olmadığının belirlenmesinde kişinin bilgi düzeyi, gördüğü eğitim, içinde bulunduğu sosyal ve kültürel çevre koşulları göz önünde bulundurulur; hatanın kaçınılabilir olması hâlinde ise fail, olayın koşullarına göre kusurlu sayılabilir. TCK 30/3’ün kapsadığı hususlar hem hukuka uygunluk sebebinin maddi şartlarındaki hatayı hem de kusurluluğu etkileyen diğer hâllere ilişkin hatayı içerdiğinden, bir olayda hukuka uygunluk nedeninin gerçekten var olup olmadığı kadar, failin bu konuda bir yanılgı içinde olup olmadığının da titizlikle incelenmesi gerekir. Bu değerlendirmeler, savunmanın doğru kurulması bakımından belirleyici olabilir.

Sıkça Sorulan Sorular

Bir fiilin hukuka uygunluk nedeni kapsamında olup olmadığının doğru değerlendirilmesi, davanın beraatle sonuçlanmasında belirleyici olabilir.

İstanbul’un Bahçelievler ilçesinde, Bakırköy Adliyesi’ne yakın konumda yer alan Avukat Sinan Karabacak dava takibi ve hukuki danışmanlık hizmeti vermektedir.

Av. Sinan Karabacak – Cep Tel: +90 535 671 88 95